Vertragen in Goa

Goa – vertragen tot het leven weer vanzelf gaat

Een persoonlijk reisverhaal

Onze reis naar Goa begon zoals India dat vaker doet: met geduld oefenen. Overstappen, wachten, nog eens wachten — en ergens daartussen het besef dat dit misschien al het begin was van waar deze reis echt over zou gaan. Loslaten. Meebewegen. Niet forceren.

Wanneer we uiteindelijk in Zuid-Goa aankomen, voelen we het meteen. De lucht is zachter. Het tempo lager. Alsof het leven hier fluistert in plaats van roept.

In South Goa geen chaos, geen haast. Wel palmbomen, zandwegen en vriendelijke gezichten. We laten onze tassen neer, lopen richting het strand en voelen hoe de reis letterlijk uit ons lijf zakt. De zee is warm, de horizon open. Hier hoeft niets. Hier mag alles even stilvallen.

Dagen zonder klok

Onze dagen krijgen geen vaste vorm. Ochtenden beginnen met wakker worden op het ritme van de zon. Soms met een wandeling langs het strand, soms met koffie en eindeloos kijken naar de golven. In Palolem stroomt het leven rustig voorbij: vissers die hun boten klaarmaken, locals die elkaar groeten, reizigers die net als wij lijken te vergeten welke dag het is.

Tegen de avond verandert het strand. De vissersboten keren terug en we zien hoe de vangst direct ter plekke wordt verkocht. Geen markt, geen tussenhandel — gewoon mens, zee en eten. Puurder wordt het niet.

Kleine momenten die blijven hangen

India laat zich niet haasten. Dat merken we zelfs bij iets simpels als het regelen van een simkaart. Formulieren, foto’s, selfies, wachten. Eerst frustrerend, later bijna komisch. Want terwijl wij ongeduldig worden, gaat het leven gewoon door: iemand die even een praatje maakt, een tuinman die langsloopt, een verjaardagsfeestje dat plots op het strand ontstaat. Alles mag naast elkaar bestaan.

Water, rust en ruimte

Een van de meest verstillende momenten beleven we op het water. Een boottocht door de backwaters van Goa, omringd door groen, stilte en kabbelend water. Geen plannen, geen gesprekken. Alleen zijn. Hier voelen we hoe reizen niet altijd gaat over zien, maar over zijn.

Later trekken we richting Cola Beach. De weg ernaartoe is steil en ruig, maar de beloning groots: een verborgen lagune waar zoet water en zee samenkomen. We zwemmen, zitten, kijken. Meer is er niet nodig.

Goa werkt door

Wat deze reis ons bracht, is moeilijk in woorden te vatten. Het is geen lijstje highlights. Het is een gevoel dat langzaam insijpelt. Minder moeten. Meer vertrouwen. Goa herinnert je eraan dat het leven niet altijd ingevuld hoeft te worden om waardevol te zijn.

En misschien is dat wel precies waarom we hier steeds weer naar terugverlangen. Niet om iets te zoeken — maar om iets terug te vinden.